Nawet posiadanie niewielkiej ilości narkotyków może skutkować konsekwencjami prawnymi. Ile lat grozi za posiadanie narkotyków? Za posiadanie narkotyków wbrew przepisom ustawy grozi kara pozbawienia wolności do lat 3. W przypadku posiadania znacznej ilości narkotyków, kara może sięgnąć nawet do 10 lat pozbawienia wolności. Co grozi Jeżeli jest to przestępstwo mniejszej wagi, możliwe kary dla sprawcy to grzywna, kara ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. Jeśli padniemy ofiarą oszustwa, należy pamiętać o tym, by fakt ten zgłosić na Policję. Nawet jeżeli wysokość szkody nie jest bardzo wysoka, warto przestępstwo komputerowe zgłosić. Marek Mozgawa. Odpowiedzialność karna za posiadanie nowych substancji psychoaktywnych. Przedmiotem artykułu jest problematyka kryminalizacji czynów mających za przedmiot nowe substancje psychoaktywne, czyli tzw. dopalacze. Przede wszystkim przeprowadzono wykładnię ustawowej definicji tych substancji, wskazując zarazem na prawne Za posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych grozi kara pozbawienia wolności do trzech lat. Stwierdzenie znacznej ilości środków odurzających grozi karą 10 lat pozbawienia wolności. Co przy stwierdzeniu obecności narkotyków we krwi, włosie? W polskim prawie nie są przewidziane kary za spożywanie narkotyków. . Odpowiedzialność karna związana z nielegalnym posiadaniem narkotyków, czyli środków odurzających lub substancji psychotropowych, została uregulowana w przepisie art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. . Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. – typ kwalifikowany przestępstwa. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. – typ uprzywilejowany przestępstwa. Posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych. Aby prawidłowo określić odpowiedzialność za posiadanie środków odurzających lub substancji psychoaktywnych, należy sprecyzować sam czasownik „posiadać”, bowiem zgodnie ze stanowiskiem zajętym przez Sąd Najwyższy, to właśnie posiadanie środka odurzającego lub substancji psychoaktywnej jest szczególnie sankcjonowane, ponieważ może wiązać się z jego użyciem lub zamiarem użycia[1]. Mając powyższe na uwadze, posiadanie w art. 62 to faktyczne, choć krótkotrwałe władztwo nad rzeczą[2], tym samym, zgodnie z ww. wyrokiem Sądu Najwyższego zakaz spożywania narkotyków wynika wprost z zakazu posiadania, rozumianego jako każdego fizycznego władania narkotykiem, a nie zażywania narkotyków (oczywiście na gruncie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Podsumowując problematykę „posiadania” należy stwierdzić, że posiadaniem jest każdy fizyczny kontakt z środkiem odurzającym lub substancją psychotropową, który polega na chociażby momentalnym nim dysponowaniem. Co więcej, posiadaniem w rozumieniu art. 62 jest posiadanie narkotyków nie tylko przy sobie lub w miejscu zamieszkania, ale także w innym miejscu, bez względu cel ich posiadania. Nie ma również znaczenia chwilowe posiadanie, „trzymanie” narkotyków, związane z procesem odurzania. Każde samodzielne zażycie narkotyków stanowi ich posiadanie[3]. Ponadto, „Posiadanie nie może być utożsamiane ze „znoszeniem”. Sytuacja, kiedy kilka osób połączonych ścisłymi więzami osobistymi (np. rodzinnymi) prowadzi wspólne gospodarstwo domowe i jedna z ich sprowadza (wytwarza) przedmioty, których posiadanie jest prawnie zakazane, a pozostali domownicy znoszą to (tolerują) bez manifestowania fizycznych aktów władania i nie wykazując woli współdecydowania o losach tych przedmiotów, nie jest „posiadaniem” w rozumieniu art. 54 ust. 1 czy art. 62 ust. 1 Sankcje za posiadanie narkotyków Odpowiedzialność karna za posiadanie narkotyków zależy od kwalifikacji danego czynu, czyli od wagi popełnionego przestępstwa. Tym samym, tak jak to zostało przywołane na początku wpisu, zgodnie z art. z art. 62 ust. 1 kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Powyższe oznacza, że istnieje możliwość zastosowania art. 37a Kodeksu karnego (dalej: zgodnie z którym, jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 3 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 100 stawek dziennych, jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. Co więcej, jeśli sąd znajdzie podstawy do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, będzie możliwe odstąpienie od jej wymierzenia. Kolejno, zgodnie z. 62 ust. 3 w wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Wypadek mniejszej wagi wiąże się z ilością i rodzajem środka bądź substancji, celem, w jakim środek ten posiadano (własny użytek, użyczenie, sprzedaż), finalne przeznaczenie (odurzenie rekreacyjne, zaspokojenie potrzeby osoby uzależnionej, zmniejszenie cierpienia osoby chorej). Tym samym, analogicznie do 62 ust. 1 jeśli sąd znajdzie podstawy do nadzwyczajnego złagodzenia kary, będzie to odstąpienie od jej wymierzenia zgodnie z art. 60 §7 w brzmieniu: Jeżeli czyn zagrożony jest więcej niż jedną z kar wymienionych w art. 32 pkt 1-3, nadzwyczajne złagodzenie kary polega na odstąpieniu od wymierzenia kary i orzeczeniu środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 2-3, 7 i 8, środka kompensacyjnego lub przepadku; przepisu art. 61 § 2 nie stosuje się. Niemniej jednak, zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie: „Wśród charakterystycznych dla przestępstw naruszających przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii znamion ocennych, różnicujących podstawy odpowiedzialności pomiędzy typem podstawowym a uprzywilejowanym wypadkiem mniejszej wagi, jest kryterium ilościowe oraz kryterium jakościowe, a więc rodzaj wprowadzonego do obrotu środka narkotycznego”[5] Natomiast, jeśli posiadacz narkotyków, zgodnie z art. 62 ust. 2 ma w posiadaniu znaczną ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Jeżeli sąd znajdzie podstawy do nadzwyczajnego złagodzenia kary, to może orzec o wymierzeniu grzywny, kary ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności (art. 60 §6 pkt 3 W tym przypadku również szczególne znaczenie ma ilość, cel i jakość posiadanych narkotyków lub substancji odurzających. Ilość i jakość posiadanych narkotyków jako podstawa do rodzaju wymierzenia sankcji lub zaniechania ich wymierzenia Co istotne, polski ustawodawca w żadnej z ustaw nie zakreślił „widełek” ilościowych co do posiadania narkotyków, w oparciu o granice które sądy mogłyby nałożyć na sprawców przestępstwa odpowiednie sankcje. Tym samym, w judykaturze kształtują się interpretacje co do ilości posiadanych narkotyków i tak np. SA w Lublinie stwierdził, że „Przyjmując, że dawka wystarczająca do jednorazowego odurzenia się jednej osoby to 0,1-0,5 g, ustalenie, iż 100 g marihuany stanowi ilość znaczną, nie może budzić żadnych wątpliwości”[6], a kolejno SA w Warszawie: „Z 1,5 dm3 płynnej amfetaminy można wytworzyć 2 kg siarczanu amfetaminy, czyli 10 000 porcji dilerskich narkotyków. Nie budzi wątpliwości, że jest to ilość znaczna”[7]. Zgodnie z art. 62a Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości. Z powodu braku definicji „nieznacznej ilości” ustalonej przez ustawodawcę należy odwołać się do jej językowego, dlatego słowo „nieznaczny” rozumie się niewielki, błahy. Oznacza to zatem, że ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych wymagana dla zastosowania instytucji przewidzianej w art. 62a powinna być niewielka, mała. Tym samym można przyjąć co do zasady, że ilość posiadanych narkotyków w odniesieniu do art. 62 ust. 1 lub 3 aby mogła być uznana za niewielką, nie powinna przekraczać kilku gramów. Z punktu widzenia praktyka, określenie ilości posiadanych narkotyków jest problematyczne w kontekście prawidłowej kwalifikacji czynu oraz wiarygodnego udowodnienia posiadania tego typu środków, w szczególności na użytek własny rozumiany w taki sposób, że nikt poza nim samym nie poniesie z tego tytułu szkody. Ponadto, zabezpieczenie u sprawcy środków odurzających lub substancji psychotropowych stanowiących ilość nieznaczną, nie jest jeszcze wystarczającą przesłanką zastosowania instytucji określonej w art. 62a czyli zaniechanie nałożenia sankcji na sprawcę ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także niski stopień jego społecznej szkodliwości. Tym samym wydaje się, że jednym z najbardziej wiarygodnych sposobów zbadania ilości i jakości posiadanych przez sprawcę narkotyków jest powołanie biegłego z dziedziny fizykochemii i toksykologii, który przeprowadzi na zlecenie Sądów, Prokuratur i Policji badania narkotyków, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów oraz innych substancji psychoaktywnych (dopalacze). Biegły sądowy z tej dziedziny ma bowiem kompetencje do analizy jakościowej i ilościowej oznaczanych substancji wraz z opiniowaniem i klasyfikacją zgodności w odniesieniu do uregulowanych ich rodzajów w polskim ustawodawstwie. Co do jakości posiadanych narkotyków, chodzi tu o podział na narkotyki miękkie, np. marihuana, haszysz, LSD, grzyby halucynogenne, ekstazy, oraz na narkotyki twarde, np. amfetamina, kokaina, opiaty. Ich rodzaj, a przy tym również jakość może mieć wpływ na rodzaj wymierzonej kary. Co do zasady, narkotyki miękkie są mniej szkodliwe, niż narkotyki twarde, co nie oznacza, że ich posiadanie jest dopuszczalne. Niemniej jednak, podobnie jak w przypadku określania nieznacznej ilości, tak przy określaniu rodzaju (jakości) narkotyków należy rozważyć przyjęcie łagodniejszej kwalifikacji czynu, o czym decyduje całościowa ocena jego społecznej szkodliwości. Sądy są zobligowane wziąć pod uwagę ilość i rodzaj posiadanego narkotyku, a także osobę sprawcy przestępstwa – jego dotychczasową postawę, sytuację życiową, kontekst wejścia w posiadanie narkotyków. Tym samym, na przyjęcie wypadku mniejszej wagi przez sąd można więc najbardziej liczyć np. w przypadku posiadania 1-2 działek tzw. miękkich narkotyków, jak np. marihuana czy ekstazy. Co więcej, jeśli taka osoba dotychczas była niekarana, uznanie czynu za wypadek mniejszej wagi znacznie zwiększa szanse na warunkowe umorzenie postępowania. Opinia biegłego stwierdzająca mniejszą ilość i szkodliwość ze względu na rodzaj narkotyków, niż wartość przedstawiona w uprzednich raportach policyjnych może być podstawą do warunkowego umorzenia postępowania, a w przypadku orzeczenia kary wobec sprawcy, może przyczynić się do złagodzenia wyroku, a nawet do uniewinnienia sprawcy. Co więcej, powołując się na względy ekonomiki procesowej, jest możliwość umorzenia postępowania jeszcze przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania karnego. W rezultacie prokurator może odmówić wszczęcia postępowania i nie podejmować szeregu czynności następujących zazwyczaj po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania przygotowawczego. Mając powyższe na uwadze, uwidacznia się konieczność posiadania dobrego pełnomocnika w postaci adwokata i/lub radcy prawnego, który korzystając ze swojej wiedzy i doświadczenia będzie potrafił odpowiednio pokierować daną sprawą, tak, aby zachowane zostały wszelkie względy sprawiedliwościowe, a postępowanie toczyło się w oparciu o zasadę rzetelności procesu (zobacz nasz wcześniejszy wpis: ) Wymiar kary za posiadanie narkotyków. Przykładowe kary za posiadanie narkotyków zgodnie z art. 62 w odniesieniu do kodeksu karnego, należy wymienić: grzywnę (art. 33 §1 i §3 wymierzaną w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki. Co do zasady, najniższa liczba stawek wynosi 10, a najwyższa 540. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Podobnie stawka dzienna wynosi minimum 10 zł, a maksimum 2000 zł. karę ograniczenia wolności (art. 34 §1 – trwa minimum miesiąc, najdłużej 2 lata i jest wymierzana w miesiącach i latach i polega na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne lub potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd. Wskazane obowiązki i potrącenie orzeka się łącznie lub osobno (art. 34 §1a i §1b karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach (art. 37 orzeczenie nawiązki – taką możliwość daje art. 70 ust. 4 Zgodnie z tym przepisem, w razie skazania za przestępstwo określone w art. 62 sąd może orzec na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w art. 62 ust. 1, jeżeli jest on osobą uzależnioną (art. 70 ust. 5 przepadek środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się protokół (art. 70 ust. 2 Wyjątki od penalizacji posiadania narkotyków W przypadkach ściśle określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii przypadkach, istnieją sytuacje kiedy posiadanie narkotyków jest dopuszczalne. Zgodnie z art. 33 Środki odurzające grup I-N i II-N oraz substancje psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P mogą być używane wyłącznie w celach medycznych, przemysłowych lub prowadzenia badań. Substancje psychotropowe grupy I-P mogą być używane wyłącznie w celu prowadzenia badań, a środki odurzające grupy IV-N wyłącznie w celu prowadzenia badań oraz w lecznictwie zwierząt – w zakresie wskazanym w przepisach wydanych na podstawie art. 44f. Kolejno, zgodnie z art. 34 Środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne, lub ich preparaty, oraz prekursory kategorii 1, może posiadać wyłącznie przedsiębiorca, jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna uprawniona do ich posiadania na podstawie przepisów ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005. Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne, lub ich preparaty, oraz prekursory kategorii 1, podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy celne w trybie określonym w przepisach o postępowaniu karnym. W przypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, sąd orzeka o przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, odpowiednio na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, Naczelnego Inspektora Farmaceutycznego Wojska Polskiego albo państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. W przypadku orzeczenia przez sąd o przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, podlegają one zniszczeniu. Sąd może orzec na wniosek jednostek, o których mowa w art. 24 ust. 2 i 4, przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, przez przekazanie ich w całości lub części tym jednostkom. Z powyższego wynika, iż posiadanie wskazanych substancji przez podmioty inne niż wymienione w przywołanym przepisie jest bezprawne. W przypadku stwierdzenia takiego posiadania, na mocy stosownych przepisów substancje te podlegają przepadkowi. Zgodnie z treścią art. 42 podmioty medyczne wymienione w tym przepisie, jeśli mają zgodę wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, mogą stosować preparaty zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe grup, jeśli zostały one dopuszczone do obrotu jako produkty lecznicze na podstawie przepisów Prawa farmaceutycznego, do celów medycznych [1] Uchwała SN(7) z r., I KZP 24/10, OSNKW 2011, nr 1, poz. 2. [2] B. Kurzępa [w:] Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, wyd. II, red. A. Ważny, Warszawa 2019, art. 62, LEX [3] W. Zontek [w:] Komentarz do wybranych przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii [w:] Przestępstwa narkotykowe i dopalacze. Komentarz, red. W. Górowski, M. Małecki, D. Zając, Kraków, art. 62, LEX [4] Wyrok SA w Łodzi z dnia sygn. II AKa 192/13 [5] Wyrok SA we Wrocławiu z r., II AKa 341/05, LEX nr 171989. [6] Wyrok SA w Lublinie z r., II AKa 279/16, LEX nr 2284893. [7] Wyrok SA w Warszawie z r., II AKa 90/17, LEX nr 2317784. Artykuł opracowała Monika Mielnik. Autor: Wysłane przez redaktor w wt., 2013-06-25 15:05 Próżno szukać w ustawie o przeciwdziałaniu narkomani definicji terminu „narkotyk”. Zamiast tego, ustawodawca posługuje się określeniami „substancja psychotropowa” czy też „środek odurzający”. Należy przez nie rozumieć wszystkie substancje pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, działające na ośrodkowy układ nerwowy. W kategorii środków odurzających, wymienia się heroinę, opium, kokainę, morfinę czy ziele konopi oraz szereg innych środków o mniej lub bardziej skomplikowanych nazwach. Do substancji psychotropowych ustawa zalicza z kolei np. amfetaminę. Zgodnie z treścią Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ten, kto posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Jednocześnie, jeżeli osoba posiada przy sobie znaczne ilości takich substancji lub środków, kara pozbawienia wolności wyniesie od 6 miesięcy do 8 lat. W przypadku sprawcy czynu mniejszej wagi, sąd może orzec grzywnę, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Posiadanie narkotyków w polskim systemie prawa zawsze będzie oznaczać kłopoty, jednak dla osoby która w czasie kontroli miała przy sobie niewielką ich ilość, a sama sprawa ma charakter jednorazowy, może się zakończyć umorzeniem postępowania. Dla sądu, obok okoliczności wymienionych wyżej, znaczenie będą miały przyznanie się do winy, dobrowolne poddanie się karze oraz wykazanie przez podejrzanego niskiej szkodliwości społecznej popełnionego czynu. Warunkowe umorzenie postępowania następuje na okres próby, który wynosi od roku do 2 lat. Łukasz Więckowicz Szukasz porady prawnej? Chcesz zlecić naszym prawnikom przygotowanie pisma lub prowadzenie sprawy? Zobacz, jak wygląda nasza "Modelowa opinia prawna" i skorzystaj z formularza poniżej - wycena pytania zawsze jest bezpłatna. Pracownicy pozostają do dyspozycji także w naszej Kancelarii, znajdującej się w Krakowie przy ulicy Lea 202A. Zadzwoń pod numer 609-709-999 i umów się na rozmowę z prawnikiem - zapraszamy na spotkanie. Co grozi za posiadanie narkotyków? Za posiadanie narkotyków grozi kara pozbawienia wolności do lat 3. Jeżeli ilość narkotyków była znaczna grozi kara pozbawienia wolności do lat 10. Wyróżnia się trzy typy przestępstwa posiadania narkotyków:podstawowy (zagrożenie to: pozbawienie wolności do lat 3)kwalifikowany (zagrożenie to: pozbawienie wolności od roku do lat 10)uprzywilejowany (zagrożenie to kara grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku)Art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii1. Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do posiadania. Posiadanie należy rozumieć jako faktyczne, choćby krótkotrwałe władztwo na rzeczą. Przyjmuje się, że o posiadaniu można mówić tylko, gdy ilość narkotyku pozwala na co najmniej jednorazowe użycie w celu osiągnięcia efektu odurzenia lub innego, charakterystycznego dla działania substancji psychotropowej. Nie będzie stanowić posiadania np. osad marihuany w szklanej lufce, czy też śladowe ilości (pozostałości) substancji. W orzecznictwie sądów powszechnych wskazywano również, że o posiadaniu narkotyku można mówić tylko wtedy, gdy sprawca dysponuje co najmniej jedną działką narkotyku (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 grudnia 2008 r., II AKa 380/08, Biuletyn Prawa Karnego z 2009 r., nr 1, str. 11).W przypadku marihuany za jedną działkę uznaje się porcje o wielkości 0,5 grama. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 14 lutego 2006 r., II AKa 290/05, OSA z 2008 r., z. 6, poz. 26; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2006 r., (…), OSAW z 2007 r., nr 1, poz. 2). W piśmiennictwie specjalistycznym odróżnia się jedną działkę danego rodzaju narkotyku, stanowiącą jednorazową porcję handlową, będącą przedmiotem obrotu, od jednej dawki – czyli takiej ilości narkotyku, która zdolna jest wywołać określony efekt (charakterystyczny dla danego środka odurzającego lub substancji psychotropowej) (W. K., M. K., E. G., D. B., W. T., I. P., Z. W. L.. Badania narkotyków. Część II, Problemy Kryminalistyki 243/03, s 18; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 22 stycznia 2008 r., II AKa 300/07, Lex nr 399941).Chwilowe posiadanie w celu w tym przedmiocie nie jest jednoznaczne (istnieją rozbieżności w orzecznictwie sądów). Należy się jednak opowiedzieć za stanowiskiem, że samo chwilowe posiadanie narkotyku w związku z jego użyciem nie jest czynem karalnym w rozumieniu ustawy. Gdyby odrzucić ten pogląd, to w praktyce oznaczałoby, iż każda osoba pod wpływem narkotyku powinna podlegać karze – co samo w sobie byłoby sprzeczne z założeniami ustawy Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 17 XI 2005 r., II AKa 288/2005, OSA 2006, nr 5, poz. 26, s. 16„Samo chwilowe posiadanie środka odurzającego lub substancji psychotropowej w związku z jej użyciem nie jest czynem karalnym w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii”. Wyrok z 21 I 2009 r., II KK 197/2008, OSNKW 2009, nr 4, poz. 30;„Dysponowanie środkiem odurzającym (lub substancją psychotropową) związane z zażywaniem go lub chęcią niezwłocznego zażycia przez osobę dysponującą nim, nie jest posiadaniem tego środka (lub substancji) w rozumieniu art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii”Wyrok z 15 I 2010 r., V KK 363/09, niepubl.„Poza obszarem penalizacji nadal pozostaje proces zażywania środka odurzającego lub substancji psychotropowej, który zawsze wiąże się z jakąś formą »posiadania«, »dysponowania«, »dzierżenia«, czy po prostu »trzymania« takiego środka. Wszystkie te formy dysponowania środkiem odurzającym w omawianej sytuacji nie mogą być uznane za jego »posiadanie« w rozumieniu art. 62 ww. ustawy. A zatem w przypadku użycia w całości środka odurzającego karanie takiej osoby za wcześniejsze jego posiadanie stanowiłoby obejście zakazu karania zachowania, które z istoty swej nie jest typizowane jako czyn zabroniony”.Czy jest szansa na umorzenie / niewszczynanie sprawy ?Tak. Postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia wówczas gdy:przedmiotem czynu są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej (tutaj ustawodawca nie prowadził definicji tego określenia),przeznaczone są one na własny użytek sprawcy,orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej posiadanie narkotykówPamiętać należy, że karalne jest wyłącznie umyślne posiadanie narkotyków (zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym).Przykładowo: Krystyna pożyczyła swoją kurtkę koleżance Karinie, ponieważ ta wracając od niej z imprezy ubrała się zbyt skąpo, a późnym wieczorem zrobiło się chłodno. Karina wracając do domu została wylegitymowana i przeszukana przez patrol Policji. Podczas kontroli osobistej okazało się, że w wewnętrznej kieszeni pożyczonej kurki znajdował się woreczek z zielem konopi. Karina nie zaglądała do kieszeni. Nie wiedziała, że w kurtce znajduje się tajemniczy przedstawionej sytuacji mamy do czynienia z brakiem umyślności. Karina nie odpowie za posiadanie do posiadania do posiadania narkotyków nie jest karalne. Karalne pozostaje wyłącznie przygotowanie do przemytu narkotyków oraz handlu samo nabycie przykładowo: lufki, młynku do rozdrabniania, bibułki – stanowić może co najwyżej przygotowanie do posiadania narkotyków. A to karalne nie posiadania narkotykówUsiłowanie posiadania narkotyków jest karalne. Usiłowanie zachodzi wówczas, gdy sprawca w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie Sebastian postanowił zakupić u osiedlowego dilera marihuanę. Do transakcji miało dojść nieopodal sklepu spożywczego. Oboje nie wiedzieli, że byli obserwowani przez funkcjonariuszy policji. W czasie spotkania, gdy Sebastian przekazywał dilerowi gotówkę, policjanci wybiegli z samochodu zatrzymując bohaterów transakcji. Diler nie zdążył przekazać narkotyku Sebastianowi. Ten jednak odpowie za usiłowanie nieudolneUsiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego (usiłowanie nieudolne). Przykładowo: wspomniany Sebastian chciał nabyć od dilera kokainę. Obaj zostali zatrzymani w chwili dokonywania transakcji. Okazało się jednak, że diler chciał oszukać Sebastiana, ponieważ biały proszek okazał się jedynie zmieszaną mąką z proszkiem do pieczenia. Wówczas Sebastianowi można zarzuć usiłowanie nieudolne posiadania. Sąd wówczas może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Karanie domowników za posiadanie narkotyków przez osobę wspólnie z nimi zamieszkującą. Ten problem był już rozstrzygany w orzecznictwie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 listopada 2013 wskazano w uzasadnieniu wyroku: „Posiadanie nie może być utożsamiane ze „znoszeniem”. Sytuacja, kiedy kilka osób połączonych ścisłymi więzami osobistymi (np. rodzinnymi) prowadzi wspólne gospodarstwo domowe i jedna z ich sprowadza (wytwarza) przedmioty, których posiadanie jest prawnie zakazane, a pozostali domownicy znoszą to (tolerują) bez manifestowania fizycznych aktów władania i nie wykazując woli współdecydowania o losach tych przedmiotów, nie jest „posiadaniem”.Zatem domownicy w takim przypadku nie podlegają odpowiedzialności określenie ilości czystej przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za posiadanie nie jest konieczne dokładne ustalenie, ile substancji aktywnej (zabronionej) znajduje się w tabletkach i proszku. „Chociaż substancje psychotropowe będące przedmiotem nielegalnego obrotu (posiadania) z reguły nie są czystym narkotykiem z uwagi na mogące się pojawić w procesie produkcji zanieczyszczenia albo celowe dodawanie zwiększających masę tzw. wypełniaczy, to w toku postępowania w celu wydania prawidłowego orzeczenia nie zachodzi konieczność oddzielenia (w zależności od procentowej jakości narkotyku) innych substancji” (postanowienie SN z dnia 16 lipca 2014 r., III KK 208/14, Lex nr 1495843, 2014/11-12/1, KZS 2014/11/29; wyroki Sądów Apelacyjnych: w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2009 r., II AKa 69/09, Lex nr 508297; w Łodzi z dnia 29 października 2012 r., II AKa 212/12, Lex nr 1294812). Narkotyki to silnie uzależniające substancje, których zażywanie niesie bardzo negatywne skutki dla zdrowia (także psychicznego) oraz relacji społecznych. W związku z tym ich posiadanie jest w Polsce zakazane, choć wymiar kary różni się zależnie od okoliczności (dużą wagę odgrywa ilośc posiadanych substancji). Posiadanie narkotyków przez osobę dorosłą Zgodnie z Ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. za posiadanie narkotyków grozi kara pozbawienia wolności do 3 lat. Wysokość zasądzonej kary zależy jednak od okoliczności i ilości posiadanych narkotyków – jeśli ich ilość wskazuje na zamiar sprzedaży, kara może wynieść nawet do 10 lat pozbawienia wolności. Posiadanie narkotyków na własny użytek W przypadku posiadania niewielkiej ilości narkotyków na własny użytek osobie dorosłej grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub pozbawienie wolności do 1 roku, choć często zdarza się także, że postępowania są posiadaczem narkotyków jest osoba nieletnia Inaczej wygląda sytuacja, gdy posiadaczem narkotyków jest nieletni (poniżej 17 roku życia). Odpowie on za popełniony czyn przed Sądem Rodzinnym – nieletniemu grozi wymierzenie środków wychowawczych zawartych w Ustawie o postępowaniu w sprawie nieletnich. Nieletniemu może zostać wymierzony środek karny np. w postaci nadzoru kuratorskiego, ale także umieszczenie w ośrodku wychowawczym albo w zakładzie poprawczym. Wysokość kary wymierzonej nieletniemu jest uzależniona od okoliczności (np. powtarzalności czynu). Czy ktoś z Twojego otoczenia został ukarany za posiadanie narkotyków? Jaka to była kara?

ile grozi za posiadanie narkotyków